ทำไม RedM ไม่ควรใช้คำว่า ข้า/เจ้า ใน Dragon Town

ทำไม RedM ไม่ควรใช้คำว่า ข้า/เจ้า ใน Dragon Town

คำว่า ข้า และ เจ้า ไม่ใช่คำผิด และไม่ได้เป็นคำหยาบ

ในภาษาไทย คำเหล่านี้มีที่ทางของมันเอง ใช้ได้ในงานเขียนบางแบบ ใช้ได้ในละครย้อนยุค ใช้ได้ในนิยายแฟนตาซี ใช้ได้กับตัวละครที่ตั้งใจให้มีกลิ่นอายโบราณ หรือใช้เป็นลูกเล่นเฉพาะฉากก็ยังได้

แต่ถ้าถามว่า ทำไม RedM โดยเฉพาะ Dragon Town ไม่ควรใช้คำว่า ข้า/เจ้า เป็นภาษาหลักของตัวละคร คำตอบไม่ใช่เพราะมันผิดหลักภาษา

คำตอบคือ เพราะมัน ผิดโทน

Dragon Town คือ RedM Roleplay ไทยในโลก Shanghai Noir 1910 เมืองท่าจีนที่มีอำนาจ การค้า กฎหมาย ความลับ ผู้มีอิทธิพล เจ้าหน้าที่ พ่อค้า แรงงาน นักเจรจา และคนธรรมดาที่กำลังหาทางอยู่รอดในเมืองใหญ่ ไม่ใช่เมืองแฟนตาซี ไม่ใช่วังไทยโบราณ และไม่ใช่ละครจักร ๆ วงศ์ ๆ

เมื่อผู้เล่นเดินเข้าฉากจริงจังแล้วพูดว่า:

เจ้ามาทำอะไรในเขตของข้า

ความรู้สึกของฉากจะเปลี่ยนทันที

คนฟังไม่ได้รู้สึกว่าอยู่ในตรอกฝนตกของเมืองท่าเซี่ยงไฮ้ปี 1910 อีกต่อไป แต่เริ่มรู้สึกเหมือนหลุดไปอยู่ในละครย้อนยุคไทย นิยายกำลังภายในฉบับแปลแข็ง ๆ หรือเกมแฟนตาซีที่ตัวละครทุกคนพูดเหมือนขุนนางโบราณ

ปัญหาของคำว่า ข้า/เจ้า จึงไม่ใช่แค่เรื่องคำ แต่เป็นเรื่อง บรรยากาศร่วมของทั้งเซิร์ฟเวอร์

คำพูดคือเสื้อผ้าของตัวละคร

เวลาเราสร้างตัวละคร เรามักคิดถึงหน้าตา เสื้อผ้า อาชีพ ภูมิหลัง และเป้าหมาย แต่สิ่งหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กันคือ วิธีพูด

ตัวละครที่เป็นพ่อค้าควรพูดไม่เหมือนนักเลงท่าเรือ ตัวละครที่เป็นเจ้าหน้าที่ควรพูดไม่เหมือนเด็กส่งของ ตัวละครที่เป็นหมอควรพูดไม่เหมือนคนเมาหน้าโรงสุรา และตัวละครที่เพิ่งเข้าเมืองก็ควรพูดไม่เหมือนหัวหน้าแก๊งที่มีอิทธิพลมานาน

คำพูดคือเสื้อผ้าที่คนอื่นได้ยิน

ต่อให้ตัวละครแต่งตัวเข้าธีม ยืนอยู่ในฉากที่สวย และมีประวัติแน่นแค่ไหน ถ้าพูดออกมาแล้วผิดโทน คนฟังจะหลุดทันที

คำว่า ข้า/เจ้า มีน้ำหนักทางภาพจำสูงมาก มันไม่ได้เป็นเพียงคำแทนตัวธรรมดา แต่พาความรู้สึกหลายอย่างติดมาด้วย เช่น:

• ความเป็นไทยย้อนยุค
• กลิ่นอายราชสำนักหรือชนชั้นโบราณ
• นิยายแฟนตาซี
• ละครเวที
• นิยายกำลังภายในแปลไทยแบบแข็ง
• บทพูดที่ตั้งใจให้ดูขลังเกินธรรมชาติ

ถ้าตัวละครของคุณไม่ได้ถูกออกแบบมาให้มีสิ่งเหล่านี้จริง ๆ การใช้ ข้า/เจ้า จะทำให้คนอื่นตีความตัวละครผิดตั้งแต่ประโยคแรก

Dragon Town ไม่ใช่เมืองที่ทุกคนต้องพูดโบราณ

ความเข้าใจผิดของผู้เล่นใหม่หลายคนคือ พอเห็นว่าโลกในเกมอยู่ยุคเก่า ก็คิดว่าต้องพูดโบราณทันที

นี่คือจุดที่ทำให้คำว่า ข้า/เจ้า ถูกใช้ผิดบ่อย

RedM เป็นโลกที่อิงช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 ส่วน Dragon Town วางตัวเองเป็นเมืองท่าจีนในบรรยากาศ Shanghai Noir 1910 ซึ่งเป็นเมืองที่มีการค้า ท่าเรือ กฎหมาย อิทธิพลต่างชาติ การเดินทาง ข่าวลือ สัญญา และผู้คนหลากหลายชนชั้น

คำว่า "เก่า" ในบริบทนี้ไม่ได้แปลว่า "ต้องพูดเหมือนขุนนางไทย"

คนในเมืองท่าไม่ได้พูดเหมือนกันหมด คนมีการศึกษาอาจพูดสุภาพ คนทำงานท่าเรืออาจพูดห้วน พ่อค้าอาจพูดหว่านล้อม เจ้าหน้าที่อาจพูดเป็นทางการ นักเลงอาจพูดกดดัน คนรับใช้ในร้านอาจพูดนอบน้อม และคนต่างถิ่นอาจพูดติดสำเนียงหรือเลือกคำไม่คล่อง

นี่คือความหลากหลายที่ทำให้เมืองมีชีวิต

ถ้าทุกคนใช้ ข้า/เจ้า เหมือนกันหมด เมืองจะไม่รู้สึกหลากหลาย แต่จะกลายเป็นเวทีเดียวที่ทุกตัวละครท่องบทคนละประโยค

ทำไม ข้า/เจ้า ถึงทำให้ RedM หลุดโทน

1. มันลากฉากไปคนละแนวกับ RedM

คำว่า ข้า/เจ้า มักทำให้คนไทยนึกถึงโลกที่ไม่ใช่ RedM เช่น พีเรียดไทย นิยายจีนกำลังภายใน นิยายแฟนตาซี หรือบทละครย้อนยุค

พอคำนี้โผล่กลางฉากท่าเรือ โรงน้ำชา สถานีตำรวจ หรือวงเจรจาเรื่องหนี้ คนฟังอาจยังเล่นต่อได้ แต่ในหัวจะเกิดรอยสะดุดเล็ก ๆ ว่า "นี่เรากำลังอยู่เมืองไหนกันแน่"

Roleplay ที่ดีต้องช่วยให้ทุกคนเชื่อในโลกเดียวกัน การใช้คำที่พาคนอื่นไปอีกโลกหนึ่งจึงทำให้ฉากอ่อนลงโดยไม่จำเป็น

2. มันทำให้ตัวละครดูไม่เป็นคนจริง

คนจริงมีวิธีพูดที่ผันตามอารมณ์ ความสัมพันธ์ และสถานการณ์

เวลาขอความช่วยเหลือ เขาอาจนอบน้อม เวลาถูกกดดัน เขาอาจพูดห้วน เวลาต่อรอง เขาอาจสุภาพแต่คม เวลากลัว เขาอาจพูดสะดุด

แต่ ข้า/เจ้า มักทำให้บทพูดแข็งและตั้งท่าอยู่ตลอดเวลา เหมือนตัวละครกำลังแสดงบทบาทให้ดูโบราณ มากกว่ากำลังใช้ชีวิตอยู่ในเมืองจริง

ลองเทียบ:

เจ้าอย่าได้ล่วงล้ำเข้ามาในถิ่นของข้าอีก

กับ:

อย่าเข้ามาแถวท่าของฉันอีก ถ้ายังไม่อยากมีปัญหา

ประโยคหลังไม่ได้ทันสมัยเกินไป แต่ชัดกว่า เล่นต่อได้ง่ายกว่า และคนฟังรับอารมณ์ของฉากได้ทันที

3. มันทำให้ทุกตัวละครเสียงคล้ายกัน

ถ้าผู้เล่นหลายคนใช้ ข้า/เจ้า เป็นสูตรสำเร็จ ทุกตัวละครจะเริ่มมีเสียงเดียวกัน

พ่อค้า เจ้าหน้าที่ หมอ นักเลง ลูกจ้าง คนต่างถิ่น และคนจนจะพูดเหมือนอยู่ชนชั้นเดียวกัน ทั้งที่ในเมืองจริง คนเหล่านี้ควรมีจังหวะภาษาไม่เหมือนกัน

ตัวละครที่น่าจำไม่ได้เกิดจากคำโบราณ แต่เกิดจากน้ำเสียงเฉพาะตัว เช่น พูดสุภาพแต่กดดัน พูดน้อยแต่เฉียบ พูดมากเพื่อหลอกล่อ พูดติดตลกเพราะกลัว หรือพูดตรงจนทำให้คนอื่นไม่สบายใจ

4. มันสร้างความตลกโดยไม่ได้ตั้งใจ

บางฉากต้องการความกดดัน เช่น ถูกสอบสวน ถูกทวงหนี้ ถูกข่มขู่ ถูกตามล่า หรือกำลังเจรจาชีวิตคน

แต่ถ้าประโยคออกมาเป็น:

ข้าขอเตือนเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย

คนฟังบางคนอาจไม่ได้รู้สึกกลัว แต่อาจนึกถึงบทพากย์ หนังจีนกำลังภายใน หรือละครย้อนยุคแทน

ความตลกที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจเป็นศัตรูของฉากจริงจัง มันไม่ได้ทำให้ตัวละครเท่ขึ้น แต่ทำให้แรงกดดันของฉากลดลง

5. มันทำให้คนอื่นตอบกลับยาก

Roleplay ไม่ใช่การพูดคนเดียว มันคือการโยนลูกให้คนอื่นรับแล้วเล่นต่อ

ถ้าคุณใช้ภาษาที่ผิดโทนมาก อีกฝ่ายต้องตัดสินใจทันทีว่าจะรับโทนคุณอย่างไร จะพูดโบราณตามดีไหม จะพูดธรรมดาต่อดีไหม หรือจะทำเป็นไม่รู้สึกอะไรดี

ภาษาที่ดีควรเปิดทางให้คนอื่นเล่นต่อ ไม่ใช่บังคับให้คนอื่นต้องแก้โทนของฉากให้คุณ

ภาษาที่เหมาะกับ RedM คือภาษาที่คนอื่นเล่นต่อได้

ภาษา IC ใน Dragon Town ไม่จำเป็นต้องเป็นภาษาโบราณเต็มรูปแบบ และไม่จำเป็นต้องเป็นภาษาไทยสมัยใหม่แบบแชทเพื่อน

จุดที่ดีอยู่ตรงกลาง: เป็นธรรมชาติพอให้คนเชื่อ เป็นช่วงยุคพอไม่หลุด และชัดเจนพอให้คนอื่นตอบสนองได้

ลองดูตัวอย่างการแทน:

แทนคำว่า ข้า

• ผม
• ฉัน
• เรา
• ข้าพเจ้า เฉพาะเอกสารหรือคำให้การทางการ
• กระผม เฉพาะตัวละครที่สุภาพมากหรืออยู่ในพิธีการ
• อั๊ว เฉพาะตัวละครที่มีฐานภาษาจีนแบบชัดเจน และควรใช้พอดี

แทนคำว่า เจ้า

• คุณ
• นาย
• แก
• เธอ
• พี่
• น้อง
• เฮีย
• เจ๊
• ลื้อ เฉพาะตัวละครที่ใช้สำเนียงจีนและต้องไม่ใช้จนกลายเป็นล้อเลียน

แทนประโยคให้เข้าธีมมากขึ้น

ประโยคที่ควรเลี่ยง:

เจ้ามาทำอะไรในเขตของข้า

ประโยคที่เข้ากับ RedM มากกว่า:

นายมาทำอะไรแถวท่าของฉัน

หรือ:

พื้นที่นี้มีคนดูแลอยู่ บอกธุระมาก่อน

ประโยคที่ควรเลี่ยง:

ข้ามิได้ต้องการเป็นศัตรูกับเจ้า

ประโยคที่เข้ากับ RedM มากกว่า:

ฉันไม่ได้อยากมีเรื่องกับนาย

หรือ:

เราคุยกันดี ๆ ได้ ถ้านายไม่ทำให้เรื่องมันยาก

ประโยคที่ควรเลี่ยง:

หากเจ้าหักหลังข้า เจ้าจะต้องชดใช้

ประโยคที่เข้ากับ RedM มากกว่า:

ถ้านายขายฉันให้พวกนั้น เรื่องนี้ไม่จบแค่คำขอโทษแน่

ประโยคที่ควรเลี่ยง:

ข้าขอให้เจ้าจงจำคำของข้าไว้

ประโยคที่เข้ากับ RedM มากกว่า:

จำที่ฉันพูดไว้ให้ดี รอบหน้าฉันไม่เตือนแล้ว

ตัวละครแต่ละแบบควรพูดประมาณไหน

พ่อค้า

พ่อค้าไม่จำเป็นต้องพูดโบราณ เขาควรพูดให้คนเชื่อว่าเขาขายของ ต่อรองราคา และอ่านใจลูกค้าเก่ง

ตัวอย่าง:

คุณอยากได้ของดีหรือของถูก บอกผมก่อน จะได้ไม่เสียเวลากันทั้งคู่

เฮียลดให้ได้ แต่ถ้าลดมากกว่านี้ ผมก็ต้องกินข้าวกับน้ำชาแทนข้าวสวยแล้ว

เจ้าหน้าที่

เจ้าหน้าที่ควรพูดชัด สุภาพ และมีน้ำหนัก ไม่ต้องใช้ ข้า/เจ้า เพื่อให้ดูมีอำนาจ

ตัวอย่าง:

ขอให้ยืนอยู่ตรงนั้นก่อนครับ ผมต้องถามทีละคน

ถ้าคุณให้ความร่วมมือ เรื่องนี้จะจบง่ายกว่าที่คิด

ผมไม่ได้ถามว่าใครเก่งกว่าใคร ผมถามว่าใครยิงก่อน

นักเลงหรือผู้มีอิทธิพล

อำนาจของนักเลงไม่ได้อยู่ที่คำโบราณ แต่อยู่ที่จังหวะ การกดดัน และข้อมูลที่เขาถืออยู่

ตัวอย่าง:

ฉันไม่ได้มาขู่ ฉันมาเตือนก่อนที่คนอื่นจะมาทำจริง

นายติดหนี้ใครไว้ จำได้ไหม หรืออยากให้ฉันช่วยทบทวน

ถ้าอยากอยู่เมืองนี้ต่อ ก็อย่าทำเป็นลืมคนที่เคยช่วยนาย

หมอ

หมอควรพูดให้คนเชื่อว่าเขาควบคุมสถานการณ์ได้ ไม่ใช่พูดเหมือนนักพรต

ตัวอย่าง:

หายใจช้า ๆ อย่าขยับแขน ข้างนี้เลือดออกเยอะ

ผมจะกดแผลไว้ คุณช่วยเรียกคนเอาผ้าสะอาดมาเพิ่ม

ถ้าอยากรอด ก็ฟังผม ไม่ใช่ฟังความกล้าของตัวเอง

คนงานท่าเรือ

คนงานอาจพูดตรง ห้วน หรือเหนื่อยง่าย แต่ยังควรเป็นคนจริงในเมืองท่า

ตัวอย่าง:

งานนี้หนักกว่าที่ตกลงกันไว้ ถ้าจะให้ทำต่อ ต้องเพิ่มค่าแรง

ฉันแบกของให้นายได้ แต่ไม่แบกปัญหาแทนนาย

เห็นเรือคืนนั้นไหม ถ้าเห็นก็พูด ถ้าไม่เห็นก็อย่าแต่งเรื่อง

แล้วใช้ ข้า/เจ้า ได้ไหมในบางกรณี

ใช้ได้ ถ้ามีเหตุผลจริง และใช้แบบรู้ว่ากำลังทำอะไร

ตัวอย่างกรณีที่พอรับได้:

• ตัวละครเป็นนักแสดง งิ้ว นักเล่านิทาน หรือคนที่ตั้งใจพูดเป็นบทในบางฉาก
• ตัวละครกำลังล้อเล่น ประชด หรือแสดงท่าทีโอ้อวดแบบตั้งใจ
• ตัวละครมีภูมิหลังเฉพาะที่อธิบายได้ว่าทำไมถึงพูดผิดจากคนทั่วไป
• ใช้ในจดหมาย บันทึก คำประกาศ หรือพิธีบางอย่างที่ต้องการน้ำเสียงโบราณเป็นพิเศษ
• ใช้ครั้งคราวเพื่อสร้างสีสัน ไม่ใช่ใช้เป็นภาษาทุกประโยค

แต่ถ้าใช้เพราะคิดว่า "Roleplay ยุคเก่าต้องพูดแบบนี้" นั่นคือความเข้าใจผิด

คำถามไม่ใช่ "คำนี้ใช้ได้ไหม"

คำถามคือ ใช้แล้วฉากดีขึ้นหรือแย่ลง

ถ้าใช้แล้วคนอื่นเห็นตัวละครชัดขึ้น เล่นต่อได้ง่ายขึ้น และไม่หลุดธีม ก็อาจใช้ได้ แต่ถ้าใช้แล้วทุกคนรู้สึกเหมือนฉากเปลี่ยนแนว ควรเปลี่ยนคำ

ระวังอีกอย่าง: อย่าแทน ข้า/เจ้า ด้วยสำเนียงปลอมทั้งดุ้น

บางคนพอรู้ว่า ข้า/เจ้า ไม่เหมาะ ก็หันไปใช้ อั๊ว/ลื้อ ทุกประโยคแทน

นี่ก็อาจพังได้เหมือนกัน

อั๊ว/ลื้อ หรือ เฮีย/เจ๊ ใช้ได้ในบางตัวละคร โดยเฉพาะตัวละครที่มีพื้นเพจีนหรืออยู่ในวงการค้าของเมือง แต่ถ้าใช้แบบไม่คิด มันจะกลายเป็นสำเนียงล้อเลียนมากกว่าการสร้างตัวละคร

หลักง่าย ๆ คือ:

• ใช้เพื่อบอกพื้นเพ ไม่ใช่เพื่อทำตลก
• ใช้พอดี ไม่ใช่ทุกประโยค
• ให้บุคลิกสำคัญกว่าสำเนียง
• อย่าทำให้คนทั้งเมืองพูดจีนไทยเหมือนกันหมด

ตัวละครจีนใน Dragon Town ไม่จำเป็นต้องพูดเหมือนกันทุกคน คนรวย คนจน คนมีการศึกษา คนท่าเรือ คนค้าโรงน้ำชา และคนที่โตมากับต่างชาติต่างก็มีเสียงของตัวเองได้

เช็กลิสต์เลือกสรรพนามก่อนเข้าเมือง

ก่อนตัดสินใจว่าตัวละครจะเรียกตัวเองและเรียกคนอื่นอย่างไร ให้ถาม 8 ข้อนี้:

1. ตัวละครเกิดที่ไหน และโตมากับใคร
2. ฐานะทางสังคมของตัวละครคืออะไร
3. ตัวละครมีการศึกษาระดับไหน
4. อาชีพทำให้ต้องพูดแบบสุภาพ กดดัน หรือเป็นกันเอง
5. ตัวละครพูดกับคนสนิทต่างจากคนแปลกหน้าอย่างไร
6. เวลากลัว โกรธ หรือเสียหน้า น้ำเสียงเปลี่ยนไหม
7. คำที่เลือกทำให้ฉากอยู่ใน Dragon Town หรือพาไปอีกแนว
8. คนอื่นฟังแล้วเล่นต่อได้ง่ายหรือถูกบังคับให้ปรับโทนตามเรา

ถ้าตอบครบ คุณจะได้เสียงตัวละครที่ลึกกว่าการเลือกคำโบราณหนึ่งชุดมาก

สูตรง่ายสำหรับผู้เล่นใหม่

ถ้ายังไม่มั่นใจ ให้เริ่มจากภาษากลางที่ไม่หลุดธีม:

• ผม/คุณ สำหรับสุภาพ เป็นทางการ หรือไม่สนิท
• ฉัน/นาย สำหรับคุยทั่วไปหรือฉากกดดันแบบไม่ทางการ
• เรา/พวกนาย สำหรับพูดแทนกลุ่ม
• พี่/น้อง สำหรับคนที่มีความสัมพันธ์หรือวัฒนธรรมร้านค้า
• เฮีย/เจ๊ สำหรับบริบทธุรกิจหรือคนเมืองที่เข้าธีมจีน โดยใช้พอดี
• แก สำหรับความสนิท ความโกรธ หรือการกดดัน แต่ต้องดูมารยาทในฉาก

ไม่ต้องพยายามทำให้ทุกประโยคโบราณ

ให้พยายามทำให้ทุกประโยค มีเหตุผลกับคนที่พูด

คำถามที่พบบ่อย

RedM ห้ามใช้คำว่า ข้า/เจ้า หรือไม่

บทความนี้ไม่ได้บอกว่าเป็นคำต้องห้ามเสมอไป แต่แนะนำว่าไม่ควรใช้เป็นภาษาหลักของตัวละครใน Dragon Town เพราะมักทำให้หลุดจากธีม Shanghai Noir 1910 และพาคนอื่นไปนึกถึงพีเรียดไทย แฟนตาซี หรือกำลังภายในมากกว่า RedM

ถ้าตัวละครของฉันเป็นคนโบราณมาก ใช้ได้ไหม

ใช้ได้ถ้ามีเหตุผลรองรับและไม่ทำให้ฉากพัง แต่ควรใช้แบบมีชั้นเชิง เช่น ใช้ในพิธี ใช้เวลาแสดงบท ใช้ตอนตั้งใจโอ้อวด หรือใช้เฉพาะกับบางคน ไม่ใช่ใช้ทุกประโยคจนตัวละครกลายเป็นภาพล้อ

ใช้คำว่า เอ็ง/ข้า แทนได้ไหม

เอ็ง/ข้า ก็มีภาพจำแบบไทยชนบทหรือไทยย้อนยุคเหมือนกัน ใช้ได้ในตัวละครเฉพาะทาง แต่ไม่ควรใช้เป็นค่าเริ่มต้นของ RedM เพราะยังอาจพาฉากออกจากเมืองท่า Shanghai Noir ได้

ทำไมใช้ภาษาไทยธรรมดาแล้วไม่หลุดยุคหรือ

การเล่น RedM ไทยจำเป็นต้องแปลโลกในเกมให้ผู้เล่นไทยเข้าใจอยู่แล้ว ภาษาไทยธรรมดาที่สุภาพ มีน้ำหนัก และไม่ติดคำสมัยใหม่มากเกินไปมักทำงานได้ดีกว่าภาษาโบราณที่ผิดแนว เพราะเป้าหมายคือทำให้คนเชื่อในฉาก ไม่ใช่ทำให้ทุกประโยคฟังเก่า

ถ้าพูด ผม/คุณ จะดูทันสมัยเกินไปไหม

ไม่จำเป็น ผม/คุณ เป็นคำสุภาพที่กลางพอและเล่นต่อได้ง่าย โดยเฉพาะกับเจ้าหน้าที่ หมอ พ่อค้า หรือคนที่ไม่สนิทกัน สิ่งที่จะทำให้หลุดยุคมักไม่ใช่สรรพนาม แต่เป็นคำสมัยใหม่เกินไป เช่น โทรศัพท์มือถือ อินเทอร์เน็ต แอดมิน แลค หรือคำ OOC ที่ไม่ควรพูดใน IC

อยากให้ตัวละครมีเอกลักษณ์โดยไม่ใช้ ข้า/เจ้า ควรทำอย่างไร

ให้สร้างเอกลักษณ์จากจังหวะพูด วิธีเลือกคำ ระดับความสุภาพ ความกล้าหรือความกลัว และความสัมพันธ์กับคนตรงหน้า ตัวละครที่พูดน้อยแต่คมอาจน่าจำกว่าตัวละครที่ใช้คำโบราณทุกประโยค

สรุป: อย่าให้คำหนึ่งคำพาทั้งเมืองหลุดฉาก

คำว่า ข้า/เจ้า ไม่ได้ชั่วร้าย และไม่ได้ผิดภาษาไทย

แต่ใน RedM และ Dragon Town มันเป็นคำที่มีแรงดึงทางภาพจำสูงมาก ใช้ผิดที่แล้วฉากจะเปลี่ยนแนวทันที จากเมืองท่าเซี่ยงไฮ้ 1910 กลายเป็นละครย้อนยุคไทยหรือนิยายแฟนตาซีแบบไม่ตั้งใจ

ถ้าคุณอยากสร้างตัวละครที่คนอื่นจำได้ อย่าเริ่มจากคำที่ดูโบราณที่สุด ให้เริ่มจากคำถามที่ตรงกว่า:

ตัวละครของฉันเป็นใคร และคนแบบนี้ควรพูดอย่างไรในเมืองนี้

เมื่อคำพูดมาจากตัวละครจริง ๆ ไม่ใช่มาจากสูตรสำเร็จของคำว่า "ยุคเก่า" ฉากจะลื่นขึ้น คนอื่นจะเล่นต่อได้ง่ายขึ้น และ Dragon Town จะยังคงเป็น Dragon Town ไม่ใช่เวทีละครอีกเรื่องที่บังเอิญใช้แผนที่ RedM

อ่านพื้นฐานเมืองและแนวทางผู้เล่นใหม่เพิ่มเติมได้ที่ หน้าแรก Dragon Town, คู่มือ RedM และ กฎเมือง Dragon Town